نعناع و کاربردهای مختلف آن

دسته: دیدنی ها و شنیدنی های روز
بازدید: 748

نعناع و کاربردهای مختلف آن

خانواده نعناعیان شامل گیاهانی مانند نعناع، آویشن، مرزنجوش،‌ مریم گلی،‌ حسن یوسف و ریحان از گذشته های دور در مواردی همچون داروسازی در طب سنتی مورد استفاده قرار می گرفته است.

خانواده نعناعیان در ایران با 46 جنس، 410 گونه و زیرگونه شناخته شده است. شمار زیادی از اعضای این خانواده در طب سنتی و طب رایج از گذشته های دور تاکنون در بین مردم به کار می رفته و به عنوان گیاهان زینتی و آشپزخانه ای استفاده می شده است.

هیچگونه مرجع مشخصی در ارتباط با مطالعه تاریخچه استفاده از این گیاهان به عنوان غذا و دارو (اتنوبوتانی) و داروشناسی قومی (اتنوفارماکولوژی) در ایران وجود ندارد و اغلب انتشارات و مستنداتی که مربوط به استفاده این گونه ها در ایران است، جامع نیست.

از کل تعداد خانواده نعناعیان در ایران 18 درصد از گونه ها به منظور اهداف دارویی مورد استفاده قرار می گیرند و برگ ها بشترین قسمت مورد استفاده در این گیاهان است. کاربردهای دارویی این گیاهان بطور کلی در 13 دسته اصلی طبقه بندی می شود.

خانواده نعناعیان با 220 جنس و نزدیک به 4 هزار گونه در تمام دنیا یکی از بزرگترین و مشخص ترین خانواده ها در میان خانواده های گل دار است.

این خانواده بطور تقریبی در سراسر دنیا پراکنده است. برخی از جنس ها مانند پونه سا، گوش بره، سنبل بیابانی، مریم گلی و لب خرگوشی دارای تنوع زیادی در نواحی مدیترانه و قسمت های مرکزی و جنوب غربی آسیا است.

در میان خانواده های گیاهی رایج، خانواده نعناعیان به دلیل دارابودن روغن های فرار بهتر شناخته شده است.

تعداد زیادی از اسانس های فعال از لحاظ بیولوژیکی از اعضای گوناگون این خانواده جدا شده است. این خانواده همچنین بواسطه حضور دی ترپنوئیدها در اعضای خود مشهور است.

بطور قطع این گیاهان از زمان های ماقبل تاریخ توسط انسان استفاده می شده است. مدارکی که از کاوش های باستان شناسی به دست آمده، نشان دهنده آن است که تعدادی از گونه های این خانواده که امروزه با عنوان گیاهان وحشی شناخته می شوند، در مقیاس محلی کشت می شدند.

این خانواده یکی از بزرگترین منابع گیاهان آشپزخانه ای،‌ سبزی خوراکی و دارویی در تمام دنیا است. گونه هایی از نعناعیان مانند آویشن،‌ مریم گلی، مرزنجوش، حسن یوسف و ریحان به عنوان طعم دهنده غذایی سبزی ها و در صنعت استفاده شده است.

همچنین برخی از گونه های این خانواده در طب سنتی و مدرن به کار رفته است. ایران گذشته ای بسیار ستودنی در زمینه طب سنتی دارد که به زمان تمدن بابلی آشوری باز می گردد.

یکی از مهم ترین میراث باستانی آزمایش های پیچیده مردم در طول هزاران سال است که تلاش کرده اند گیاهانی را برای بهبود سلامت بیابند و هر نسل تجربه خود را به این سنت اضافه کنند.

به علت تنوع گونه ها و بومی بودن در خانواده نعناعیان تعداد زیادی از این گونه ها در طب سنتی و طب رایج در بین مردم ایران استفاده می شده است؛ ولی هیچگونه منبع مشخصی در زمینه اتنوبوتانی و داروشناسی بومی در ایران وجود ندارد و بیشتر مستندات و انتشارات مربوط به استفاده آنها، در ایران باستان بوده و جامع نیستند.

بطور کلی خانواده نعناعیان علاوه بر کاربردهای دارویی و طبی کاربردهای دیگر همچون ‌ آشپزخانه ای، عطرسازی و تزیینی دارد.

گونه های پونه نعناع، آویشن، اسطوخودوس،‌ ریحان،‌ مرزنجوش، فرنجمشک و مرزه به عنوان گیاهان آشپزخانه ای و عطردهنده از زمان های قدیم تاکنون استفاده می شده است. این استفاده به واسطه حضور اسانس ها در این خانواده است.

تعدادی از جنس های این خانواده شامل اسطوخودوس، نعناع، پونه سا، شاطرا، مریم نخودی، مریم گلی و آویشن نیز به عنوان گیاهان تزیینی مورد استفاده قرار می گیرند.

عمده ترین مرکز کشت خانواده نعناعیان منطقه مدیترانه است

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد